Ebeveynlik Olumlamaları

Bu kategori bir ebeveynlik tavsiyesi değil ve bunların hiçbirini nasıl yapman gerektiği konusunda taraf tutmuyor. Biberon ya da emzirme, ekran ya da ekransızlık, uyku eğitimi ya da değil ve kimse kahvesini bitirmeden yorum bölümlerinde yeniden tartışılan yüzlerce başka karar. Sunduğu şey daha küçük ve yorgun bir ebeveyn için bazen daha işe yarar: bugün nasıl bir gün geçmiş olursa olsun, sonunda onu okuyan kişi için kısa bir öz şefkat cümlesi.

Bu fikrin arkasında araştırma var. Öz şefkat, kendine bir arkadaşına göstereceğin sıcaklıkla davranmak ve zorlanmanın kişisel bir başarısızlık değil, her ebeveynin paylaştığı bir deneyim olduğunu kabul etmek demek. Kendini sertçe yargılamaktan ya da her şeyin yolunda olduğunda ısrar etmekten daha sağlam bir zemin ve pek çok çalışmada daha az stres, kaygı ve depresyonla birlikte görülüyor. Bunların hiçbiri çocuklarını daha az önemsemek anlamına gelmez. Her zor anı, yeterince önemsemediğinin kanıtı olarak okumayı bırakmak anlamına gelir. Kusurlu sevgi de sevgidir. Bütün fikir bu dört kelimede. Yorgunluğun, kendinden şüphe etmenin ve umduğun gibi idare edemediğin anların, altlarındaki sevgiyi silmediğini söyler. Yarına taşınacak daha nazik bir hikâye bu, üstelik daha doğru bir hikâye. Hissettiğin şey sıradan bir yorgunluktan daha ağırsa, geçmeyen bir bunalmışlık ya da duygusuzluksa, özellikle doğum sonrası aylarda, bunu bir doktor ya da terapistle konuşmaya değer. Bu kategori gündelik zorluklarda bir yol arkadaşıdır ve gerektiğinde o desteğin yanında durur.

Kaynaklar: Neff, Self-compassion: an alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself (Self and Identity, 2003) · MacBeth & Gumley, Exploring compassion: a meta-analysis of the association between self-compassion and psychopathology (Clinical Psychology Review, 2012).

Bir satırı çoğu ebeveynin gerçekten sahip olduğu boşlukta oku: çocuklar sonunda uyuduktan sonraki iki dakika, eve dönüş yolundaki kırmızı ışık, okul çıkışındaki bekleyiş, tek elle katladığın çamaşırlar. Bu kategori sessiz bir oda ya da bir günlük istemiyor. Tek bir cümle ve tek bir nefes istiyor, çünkü çoğu gün ayırabileceğin gerçekçi süre bu kadar.

En çok acıtan anların hemen ardından bir satıra uzan: pişman olduğun o yükselen ses, günden önce tükenen sabır, biraz fazla sert kapattığın kapı. Zor anlar için kendimi affediyorum. hiçbir şeyi mazur göstermez. Sadece suçluluğun, geldiği andan daha uzun sürmesini engeller. Böylece yarın temiz bir sayfayla başlayabilir.

Widget'ı kullanıyorsan, ana ekranına atacağın bakış pratiğin tamamı olsun: kahve yeniden ısınırken bir satır, odaya geri dönmeden önce bir satır daha. Sürdürmen gereken yeni bir alışkanlık ya da aksatabileceğin bir ritüel yok. Ebeveynlikte bunlardan zaten yeterince var.

Kimsenin yeterince uyuyamadığı bir gecenin ardından sabah altıda uyanmak: gün henüz başlamamışken sen çoktan son gücünle ve gelecek haftanın sabrıyla idare ediyorsun.

Okula bıraktıktan sonra arabada doksan saniyelik yalnızlık. Kahvaltıda, gün ışığında hiç de hak etmediği belli olan bir şey yüzünden nasıl parladığını kafanda yeniden oynatırken. Hata yaptığımda geri dönüp onarmayı seçiyorum; bu da sevgimin bir parçası. Akılda kalan kopuş değil, onarımdır. Çocuklar genelde, birinin onlara yeniden yaklaştığını hatırlar.

Başka birinin ebeveynlik hâlini kaydırarak izlemek: derli toplu mutfak, bugün içinde bulamadığın o sakin tepki, her şeyi zahmetsizmiş gibi gösteren altyazı. Sonra uygulamayı kapatır, olduğun gibi bir ebeveyn olarak hayatına dönersin: yorgun, çabalayan ve hâlâ orada.

Ve yalnızca lojistikten oluşan sade bir hafta içi günü: okul yolu, akşam yemeği, banyo, ne bir dönüm noktası ne bir kriz. Sadece dün yaptığın ve yarın da yapacağın gibi yeniden orada olmak. Çocuğumun yanında defalarca olmak da sevgidir. Ebeveynliğin çoğu bu tür günlerden oluşur, fotoğraflara giren günlerden ise çok azı.