Affirmaties: Ouderschap

Deze categorie is geen opvoedadvies, en ze neemt geen standpunt in over hoe je het allemaal zou moeten doen. Fles of borst, schermen of niet, slaaptraining of niet, en de honderd andere beslissingen waar online in de reacties al over wordt gesteggeld voordat de koffie op is. Ze biedt iets kleiners, en voor een vermoeide ouder soms iets nuttigers: een korte zin vol zelfcompassie voor wie hem ook leest, aan het eind van wat voor dag het ook was.

Daar zit onderzoek achter. Zelfcompassie betekent dat je jezelf met dezelfde warmte behandelt die je iemand zou geven om wie je geeft, en dat je ziet dat worstelen iets is wat elke ouder kent, geen persoonlijk falen. Het is een stevigere plek om te staan dan harde zelfkritiek of volhouden dat alles prima gaat, en in veel studies gaat het samen met minder stress, angst en depressie. Dat betekent niet dat je minder om je kinderen geeft. Het betekent dat je niet meer elk moeilijk moment ziet als bewijs dat je niet genoeg om hen geeft. Mijn liefde voor mijn kinderen hangt niet af van perfectie vat het hele idee in één zin samen. De uitputting, het twijfelen aan jezelf en de momenten die je anders had willen aanpakken, strepen de liefde eronder niet weg. Dat is een vriendelijker verhaal om mee te nemen naar morgen, en een dat dichter bij de waarheid ligt. En is wat je voelt zwaarder dan gewone vermoeidheid, een gevoel dat alles je te veel is, of een vlakke leegte die niet overgaat, zeker in de maanden na een geboorte, dan is dat een gesprek met een arts of therapeut waard. Deze categorie houdt je gezelschap op de gewone zware dagen, naast die zorg als je die nodig hebt.

Bronnen: Neff, Self-compassion: an alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself (Self and Identity, 2003) · MacBeth & Gumley, Exploring compassion: a meta-analysis of the association between self-compassion and psychopathology (Clinical Psychology Review, 2012).

Lees één regel in het gaatje dat de meeste ouders echt hebben: de twee minuten nadat de kinderen eindelijk slapen, het stoplicht op weg naar huis, het wachten bij het schoolhek, de was die je met één hand opvouwt. Deze categorie vraagt geen stille kamer of dagboek. Ze vraagt om één zin en één ademhaling, want meer zit er op de meeste dagen niet in.

Pak een regel direct na de momenten die het meest steken: de uitval waar je spijt van hebt, het geduld dat eerder op was dan de dag, de deur die je iets te hard dichtdeed. Ik laat de schuldgevoelens los die mij niets leren en mijn dagen alleen maar zwaarder maken. praat niets goed. De regel zorgt er alleen voor dat het schuldgevoel niet langer blijft dan het moment waar het vandaan kwam, zodat je morgen met een schone lei begint.

Gebruik je de widget, laat die blik op je beginscherm dan de hele oefening zijn: een regel terwijl de koffie opwarmt, nog een voordat je de kamer weer in loopt. Er is geen nieuwe gewoonte om vol te houden en geen ritueel waarin je achterop kunt raken. Daar heeft het ouderschap al genoeg van.

Wakker om zes uur ’s ochtends na een nacht waarin niemand genoeg slaap kreeg, als de dag nog moet beginnen en je nu al draait op de laatste restjes energie en het geduld van volgende week.

De auto, negentig seconden alleen nadat je de kinderen bij school hebt afgezet, terwijl je terugdenkt aan hoe je bij het ontbijt uitviel om iets wat dat achteraf gezien echt niet waard was. Na een moeilijk moment maak ik het goed en zoek ik opnieuw contact; daar leren mijn kinderen het meest van. Het herstel is wat blijft hangen, niet de breuk. Kinderen onthouden vooral dat je weer naar ze toe kwam.

Het scrollen langs de versie van ouderschap van iemand anders: de opgeruimde keuken, de kalme reactie die jij vandaag niet in je had, het onderschrift dat alles moeiteloos laat lijken. Dan sluit je de app en ga je de ouder zijn die je bent: moe, maar je doet je best en je bent er nog.

En de gewone doordeweekse dag die alleen uit regelwerk bestaat, school, eten, in bad, geen mijlpalen en geen crisis, gewoon er weer zijn zoals gisteren, en morgen weer. Het is genoeg dat ik er ben en het blijf proberen. Het meeste van het ouderschap bestaat uit zulke dagen, en heel weinig uit de dagen die op foto’s belanden.