Afirmacje: Kreatywność

Za słabe. Już było. To nie jest prawdziwa praca. Dziś nie ma na to czasu. Twórcza blokada zwykle składa się z takich wyroków, które zapadają, zanim pomysł zdąży się w ogóle uformować. Faktyczny brak pomysłów zdarza się rzadko. Te zdania odpowiadają na wyrok, nie na pomysł. Mam prawo tworzyć kiepsko, zanim zacznę tworzyć dobrze nie ma nic wspólnego z obniżaniem poprzeczki. Odprawia sędziego, który zjawia się przed pierwszym zdaniem, żeby to zdanie w ogóle mogło powstać.

Stoją za tym dobre badania. W jednym z nich osoby w stresie, które najpierw przypomniały sobie o czymś dla siebie ważnym, lepiej rozwiązywały zadania wymagające wglądu niż osoby, które tego nie zrobiły. To zadania, w których potrzebny jest nagły przeskok myśli, a nie wytrwałość. Afirmacja zdawała się uwalniać elastyczność myślenia, na której opiera się praca twórcza, zwłaszcza gdy zawęża ją stres albo zwątpienie w siebie. Dlatego zdania w tej kategorii mówią o pozwoleniu i o procesie, a nie o talencie. Tworzenie nie wymaga perfekcji działa w tym samym duchu. Zdejmuje tyle presji, że pomysł ma szansę się pojawić, a w dzień zastoju często tylko tyle trzeba, żeby zacząć.

To samo pozwolenie obejmuje porównywanie się, od którego wyrok często się zaczyna. Nie muszę porównywać swojej twórczości z innymi nie udaje, że cudzej pracy nie ma. Pilnuje tylko, żeby czyjś punkt wyjścia nie stał się wyrokiem o twoim.

Źródło: Creswell i in., Self-affirmation improves problem-solving under stress (PLoS ONE, 2013).

Traktuj zdanie jak wejście, a nie rozgrzewkę gdzieś z boku. Przeczytaj je, a potem zacznij w najmniejszy możliwy sposób: jedno zdanie, jedną linijkę na brudno, jeden kiepski szkic. Po Tworzenie zaczyna się w działaniu, nie tylko w głowie ma przyjść zaczynanie, a nie kolejne myślenie o zaczynaniu.

Miej to zdanie pod ręką na chwilę, w której utykasz. U większości ludzi to moment tuż przed pokazaniem komuś, nawet sobie, pierwszej chaotycznej wersji. Moja twórczość ma dla mnie wartość, nawet jeśli nikt jej nie widzi ani nie chwali jest właśnie na ten moment.

Niech to samo zdanie obejmuje bardzo różne rodzaje tworzenia: wpis w dzienniku, sekwencję akordów, półkę, którą wreszcie budujesz. Zdania nie są przypisane do jednej dziedziny, bo blokada, na którą odpowiadają, też nie wybiera. Zaczynanie to zaczynanie, bez względu na materiał.

Poprzeczkę dla jednej sesji ustaw bardzo nisko: dziesięć minut, jedna strona, żadnego planu na później. Tworzę z tego, co mam — z takim czasem i takimi narzędziami, jakie są pomaga w dni, kiedy czekanie na lepsze warunki to właśnie jest odkładanie na później.

Pusta pierwsza linijka, czy to na kartce, na płótnie, czy w pustym dokumencie, gdy do startu zdaje się potrzebny lepszy pomysł niż ten, który masz. Nie czekam na idealny pomysł należy właśnie do tej minuty.

Chwila tuż po skończeniu pierwszej, niedopracowanej wersji, gdy odruch każe schować ją do szuflady. Słabe rzeczy są tym, z czego powstają te dobre odpowiada na ten odruch, a nie na to, co wyszło.

Projekt, o którym nie umiesz zdecydować, czy go skończyć, czy odłożyć. Moje pomysły są warte zbadania, nawet jeśli nie każdy z nich rozkwitnie zdejmuje z tej decyzji poczucie winy, w którąkolwiek stronę pójdzie. Wybór może wtedy dotyczyć samej pracy, a nie udowadniania czegoś.

Długi okres bez widocznych postępów, tygodnie, kiedy wydaje się, że z całej tej pracy nic nie wynika. Te zdania przypominają, że taki odcinek też jest częścią pracy, i to zupełnie normalną. Widżet na ekranie głównym może trzymać jedno z nich na widoku w słabsze dni, nie zamieniając praktyki w zadanie domowe.