Afirmacje: Obraz własnego ciała

Porady dotyczące obrazu ciała zwykle krążą między dwiema skrajnościami. Albo krytykujesz swoje ciało, albo je kochasz, i żadna z tych dróg nie zostawia wiele miejsca na zwyczajne życie w nim. Te zdania proponują coś stabilniejszego: Nie muszę kochać każdej części swojego ciała i to jest w porządku. Celem jest tu szacunek zamiast zachwytu. Zwykły szacunek, który możesz okazać bez względu na to, co dziś czujesz.

Szacunek wytrzymuje zwyczajny dzień i ma za sobą badania. W jednym kontrolowanym badaniu krótka, uporządkowana praktyka współczucia wobec siebie, a nie formułka pozytywnego myślenia, w mierzalny sposób zmniejszyła niezadowolenie kobiet z własnego ciała. Nie działała przez przekonywanie uczestniczek, że ich ciało wygląda lepiej. Zmiana przyszła stąd, że surowe ocenianie siebie ustąpiło miejsca czemuś, co przypomina to, jak traktujesz bliską osobę. Dlatego zdanie takie jak Moje ciało nieustannie pracuje, by mnie podtrzymać nic nie mówi o wyglądzie. Prosi, żeby ciało, które oddycha, nosi cię i samo się goi, traktować z taką samą uprzejmością, jaką okazujesz wszystkiemu, co tak ciężko pracuje bez słowa podziękowania.

Dlatego ta kategoria omija też typowe hasła ciałopozytywności, które same każą coś odgrywać. Polecenie, żeby pokochać swoje ciało, to wciąż polecenie. Nie muszę kochać tego, jak wyglądam, by dobrze dbać o swoje ciało wymaga mniej, a daje więcej: możesz je karmić, dać mu odpocząć i ruszać się nawet w dzień, w którym twoje uczucia wobec jego wyglądu wcale się nie zmieniły.

Źródła: Albertson, Neff i Dill-Shackleford, Self-compassion and body dissatisfaction in women: a randomized controlled trial of a brief meditation intervention (Mindfulness, 2015) · Neff, Self-compassion: an alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself (Self and Identity, 2003).

Wybierz zdanie, które dziś wymaga od ciebie najmniej. Czasem Moje ciało jest dobre takie, jakie jest jest w zasięgu ręki. Innego dnia właściwe będzie Nie muszę czuć wdzięczności wobec swojego ciała, by traktować je łagodniej i właśnie po nie warto wtedy sięgnąć. Cieplej brzmiące zdanie nie dostaje dodatkowych punktów.

Mów je z dala od lustra co najmniej tak często jak przed nim: przy ubieraniu się na autopilocie, na spacerze, z dłonią na piersi przed snem. Jeśli zwiążesz praktykę z lustrem, tematem pozostanie wygląd. Zwiąż ją z czymś innym, a zdanie będzie mogło mówić o ciele, w którym żyjesz.

Połącz zdanie z czymś, co ciało już robi, zamiast dokładać coś nowego. Dbam o swoje ciało nie po to, by lepiej wyglądać pasuje do prysznica, posiłku, rozciągania przed snem. Taka troska jest zwyczajna i nie wymaga nastroju wyczarowanego z niczego.

Jeśli zdanie każe ci odgrywać pozytywne nastawienie, którego nie czujesz, zamień je na prostsze. Nie muszę czuć się doskonale, by traktować swoje ciało z szacunkiem i uwagą jest na dni, w których radosna wersja brzmiałaby fałszywie.

Ubieranie się, kiedy wzrok sam zaczyna szukać wad, zanim zdążysz wybrać, co włożyć. Zdanie nie będzie się tu spierać z tym, co widzisz. Zmienia to, co zrobisz dalej.

Po uwadze na temat twojego wyglądu, bez względu na to, czy ktoś chciał dobrze, czy nie. Ani rozmiar, ani kształt mojego ciała nie decydują o mojej wartości nie wymaga, żeby ta uwaga była nietrafiona. Po prostu nie daje jej ostatniego słowa.

Przed obiektywem albo później, gdy przewijasz to zdjęcie. Jedno i drugie niezawodnie uruchamia surową ocenę siebie. Jestem kimś więcej niż odbicie w lustrze działa tak samo przy zdjęciu, jak przy odbiciu. Ani jedno, ani drugie nie uchwyci tych części ciebie, których obraz nie pokazuje.

Zwykłe dni bez żadnej okazji, przy składaniu prania albo czekaniu na autobus, kiedy komentarz o ciele włącza się z przyzwyczajenia. Większość tych zdań powstała właśnie na ten szum w tle, a nie na kryzys. Widżet na ekranie głównym to jeden z łagodnych sposobów, by go przerwać: za każdym razem, gdy zerkasz na telefon, widzisz inne zdanie.