Afirmacje: Obraz własnego ciała

Czy afirmacje o ciele muszą być pozytywne?

Rano w łazience włącza się ten sam odruch: zanim jeszcze pomyślisz o czymkolwiek innym, głowa już zdążyła wystawić ciału ocenę. Poradniki o obrazie ciała każą wtedy wybierać między dwoma skrajnościami — masz je krytykować albo bezwarunkowo kochać — jakby trzeciej drogi nie było. A większość dni wygląda inaczej: nie czujesz ani jednego, ani drugiego, tylko coś obojętnego, z czym trzeba jakoś dotrwać do wieczora. Właśnie do takich dni celują te zdania, niżej niż zwykłe rady. Nie w zachwyt, tylko w zwyczajny szacunek — ten, na który stać cię nawet wtedy, gdy nic wobec własnego ciała nie czujesz. Nie muszę dziś kochać swojego ciała — i to już wystarczy.

To nie jest żadne ustępstwo. Szacunek po prostu wytrzymuje zwyczajny dzień tam, gdzie zachwyt się nie utrzyma. Potwierdza to badanie z grupą kontrolną, w którym krótka, uporządkowana praktyka współczucia dla siebie — nie zestaw pogodnych formułek — wymiernie obniżyła u kobiet niezadowolenie z własnego wyglądu. Co ciekawe, zadziałała nie dlatego, że kogoś przekonała, iż jego ciało wygląda lepiej, tylko dlatego, że zastąpiła surowe monitorowanie siebie czymś bliższym trosce, jaką masz dla kogoś, kogo kochasz. Z tej samej logiki wynika zdanie Okazuję swojemu ciału ten sam podstawowy szacunek, jaki daję wszystkiemu, co po cichu pozwala mi żyć. Nie mówi ono nic o wyglądzie — prosi tylko, żebyś ciało, które oddycha za ciebie, dźwiga cię i się goi, potraktował z taką samą uprzejmością, jaką dałbyś czemuś, co pracuje bez przerwy i nigdy nie usłyszy podziękowania.

Dlatego ta kategoria omija też typowe hasła ciałopozytywności, bo one same domagają się swojego rodzaju występu. Nakaz „kochaj swoje ciało” zostaje nakazem, nawet gdy brzmi życzliwie. Nie muszę kochać wyglądu swojego ciała, żeby dobrze o nie dbać wymaga mniej, a daje więcej — możesz je nakarmić, dać mu odpocząć, ruszyć się, nawet jeśli twój stosunek do własnego wyglądu wcale się dziś nie poprawił.

Źródła: Albertson, Neff i Dill-Shackleford, Self-compassion and body dissatisfaction in women: a randomized controlled trial of a brief meditation intervention (Mindfulness, 2015) · Neff, Self-compassion: an alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself (Self and Identity, 2003).

Jak z nich korzystać, żeby to nie zamieniło się w kolejny występ

Zacznij od tego, które zdanie wymaga od ciebie dziś najmniej. Czasem w zasięgu jest Moje ciało jest wystarczające, dokładnie takie, jakie jest dzisiaj. Innym razem jedyne uczciwe zdanie brzmi Nie muszę dziś kochać swojego ciała — i wtedy sięgnij po nie, bez wyrzutów sumienia. Cieplej brzmiące zdanie nie daje żadnych dodatkowych punktów, jeśli tego dnia jest po prostu nieprawdziwe.

Powtarzaj je z dala od lustra co najmniej tak często, jak przed nim — ubierając się na wpół przytomnie, na spacerze, z dłonią na piersi tuż przed snem. Im mocniej przywiążesz tę praktykę do lustra, tym łatwiej znów zejdzie na sam wygląd. Połącz ją za to z czymś, co ciało robi tak czy inaczej — prysznicem, posiłkiem, rozciąganiem przed snem — a zdanie zacznie dotyczyć ciała, w którym na co dzień żyjesz, nie jego odbicia. Dbam o to ciało tak, jak dbałbym o kogoś, kogo kocham pasuje właśnie do takiej zwyczajnej, codziennej krzątaniny, a nie do nastroju, który trzeba wyczarować znikąd.

A gdy jakieś zdanie każe ci odgrywać pogodę ducha, której akurat nie czujesz — odłóż je na rzecz prostszego. Spokój z moim ciałem nie jest warunkiem troski o nie istnieje właśnie na te dni, kiedy pogodniejsza wersja byłaby kłamstwem.

Chwile, dla których te zdania powstały

Poranne ubieranie się, gdy odruchowe skanowanie własnej sylwetki zaczyna się, zanim jeszcze wybierzesz strój. Zdanie z tej kategorii nie będzie się spierać z tym, co widzisz w lustrze — zmieni tylko to, co zrobisz chwilę później.

Przed obiektywem albo później, przy przewijaniu zdjęcia — oba momenty niezawodnie wyzwalają surową samoocenę. To, co widzę w lustrze, nie jest całą mną sprawdza się przy fotografii tak samo dobrze jak przy odbiciu, bo żadne z nich nie pokazuje tego, czego na obrazie po prostu nie widać.

Po komentarzu na temat twojego wyglądu, obojętnie czy padł życzliwie, czy nie. Moje poczucie własnej wartości nie ma nic wspólnego z kształtem, rozmiarem ani wyglądem mojego ciała nie musi uznawać tego komentarza za niesprawiedliwy. Po prostu nie oddaje mu prawa decydowania o warunkach.

I wreszcie zwyczajne dni bez żadnej szczególnej okazji — składanie prania, czekanie na autobus — kiedy wewnętrzny komentarz na temat ciała włącza się z czystego przyzwyczajenia. Większość tych zdań powstała właśnie z myślą o takim tle, nie o kryzysie. Widżet na ekranie głównym to jeden cichy sposób, żeby je przerwać: zerkasz na telefon, a tam czeka już inne zdanie.