Affirmaties: Herstel

Herstel is hier niet één ding, en deze categorie vraagt niet welk soort herstel je hier bracht. Het kan een programma zijn, een diagnose, een burn-out die je eindelijk dwong om het rustiger aan te doen, een operatie of een blessure die langer nodig heeft om te genezen dan iemand had verwacht. Wat het ook is, het aanbod is hetzelfde: een korte zin om vast te houden op de dagen dat je vooruitgang van buitenaf niet te zien is, voor niemand, ook niet voor jou. Elke kleine keuze in mijn voordeel telt mee, ook als jij de enige bent die de stappen ziet.

Er zit onderzoek achter regels als deze. Studies naar zelfbevestiging, dat wil zeggen even stilstaan bij wat je belangrijk vindt, laten zien dat het helpt bij het veranderen van gezondheidsgedrag. Het maakt mensen opener voor informatie die ze anders zouden wegduwen, het soort informatie dat je na een zware diagnose of een zwaar jaar liever uit de weg gaat. Die openheid telt bij herstel, waar zoveel afhangt van slecht nieuws horen en er iets mee doen. Zie deze categorie als een kleine, trouwe metgezel: iets om te lezen voor een bijeenkomst, na een tegenslag, als een zware datum weer terugkomt. Ze werkt naast alles waar je herstel op draait, of dat nu een hulpverlener is, een sponsor, een behandelplan of een arts die je bloedwaarden in de gaten houdt. En ze is er op de dagen tussen de afspraken door, als steun ver weg kan voelen.

Bron: Epton & Harris, Self-affirmation promotes health behavior change (Health Psychology, 2008).

Herstel gaat zelden in één richting, dus gebruik deze regels om aan te geven waar je nu werkelijk bent, niet waar een grafiek met een rechte lijn zegt dat je zou moeten zijn. Een zware week is geen resetknop, en hij wist de weken ervoor niet uit. Ook die week hoort bij je herstel. Zware dagen bewijzen niet dat mijn herstel mislukt.

Pak een regel voor de momenten die jou in het bijzonder op de proef stellen: de trigger, de controleafspraak, de eerste dag terug op een werkplek die aan je uitputting heeft bijgedragen. Pak er ook een na een tegenslag, als je de neiging hebt om één zware dag te zien als bewijs dat de hele inspanning voor niets was. Het bewijst niets, behalve dat dit zwaar is. Dat wist je al, en wie je steunt, weet het ook.

Komt er ’s avonds een regel van de widget binnen vlak na een moeilijke dag, laat die dan rustig gezelschap zijn in plaats van een oordeel. Eén regel, en dan terug naar wat er komt: een bijeenkomst, een bericht aan je sponsor, een telefoontje met wie dit samen met je draagt.

De ochtend na een uitglijder, een opflakkering of een terugval in de breedste zin, lichamelijk, emotioneel of anders, als de luidste stem in je hoofd de hele inspanning een mislukking wil noemen en alles wat eraan voorafging wil uitwissen. Het was geen mislukking, en het wist niets uit. Niet elke dag hoeft goed te zijn; mijn herstel is er niet minder echt om.

De afspraak die je bijna overslaat, omdat gaan op een slechte dag zwaarder voelt dan thuisblijven ooit doet. Op de slechte dagen toch gaan is het grootste deel van herstel. De goede dagen redden zichzelf meestal wel.

De stille periode waar niemand voor applaudisseert: de zesde gewone week van een programma, de fysiotherapie die niet als vooruitgang voelt, dag dertig van wat dan ook, als dag dertig precies hetzelfde voelt als dag negenentwintig. Het meeste werk van herstel ziet er van buitenaf uit alsof er niets gebeurt. Juist daarom heeft het zijn eigen geheugensteuntjes nodig.

En de vergelijkingsspiraal: een bericht in een steungroep, de tijdlijn van iemand anders, een mijlpaal die je nog niet hebt gehaald en waarvan je stiekem vreest dat je hem nooit haalt. De regel Ik vergelijk mijn weg niet met die van iemand anders is er voor dat moment. Jouw pad hoefde er nooit uit te zien als dat van een ander, en het telt ook als niemand het bijhoudt behalve jij.